#

Drugsafval: brief aan de Nijmeegse gemeenteraad

27 Nov 2018

Geachte gemeenteraad van Nijmegen,

Wij schrijven u naar aanleiding van het probleem van het dumpen van drugsafval. Wij pogen u hierin een mogelijke oplossing aan te dragen uitvoerbaar binnen het kader van de wet en de lokale bestuurslaag.

Nederland is een van de topproducenten van synthetische drugs in de hele wereld. Bij het maken van die drugs blijft er veel chemisch afval over. Zo schat Europol dat er bij de productie van één kilogram van de drug MDMA maar liefst zes tot tien kilogram giftig afval overblijft. Met een productie van bijna een miljard Xtc-pillen (een product van MDMA) per jaar is dit al goed voor vele honderden kilogrammen aan drugsafval. Voor amfetamine loopt dit per geproduceerde kilogram zelfs op tot twintig tot dertig kilogram. Waar in de chemische industrie dergelijk afval vaak op een veilige manier wordt verwerkt, wordt vanwege de illegaliteit van drugsproductie dit drugsafval vaak gedumpt in de natuur, landbouwgrond of zelfs woonwijken. Zoals u niet zal zijn ontgaan kreeg ook Nijmegen op 10 oktober te maken met een spoor van maar liefst 9 kilometer aan drugsafval. Overwegende dat huidig beleid niet lijkt te leiden tot de afname van drugsproductie en daarmee drugsafval kunnen we dan ook constateren dat we in alle waarschijnlijkheid vaker te maken zullen krijgen met gedumpt drugsafval.

Drugsafval vormt een bedreiging voor de Nijmeegse natuur, volksgezondheid en begroting. Het meeste drugsafval bestaat uit een mix van stoffen als zwavelzuur, zoutzuur, mierenzuur, aceton, methanol en formatie. Het dumpen van deze stoffen veroorzaakt verschillende problemen. In direct contact kan het leiden tot brandwonden. (Huis)dieren die het afval opdrinken kunnen hier ernstig ziek van worden. Begroeiing sterft en de bodem kan voor lange perioden onvruchtbaar blijven omdat de zuren daar belangrijke bacteriën doden. Maar ook essentiële bacteriën voor de zuivering van ons drinkwater, waar het drugsafval ook in terecht kan komen, worden gedood door de hoge PH-waarden van het goedje. In Baarle-Nassau is hierdoor een volledige zuiveringsinstallatie verwoest. Drugsafval kan verder vermengd worden met water in vijvers en leiden tot de uiteindelijke dood van vissen en amfibieën. Ook is er al een significante concentratie amfetamine gemeten in voedermaïs dat groeide op een weiland waar met drugsafval verontreinigde mest werd uitgereden. Verder is het een oorzaak van een schadeloze maar indringende stank.

Ondanks bovenstaande gevolgen van directere aard zijn veel van de gevolgen van drugsafval nog onbekend. Natuurlijke kringlopen en ecosystemen kunnen op complexe manieren worden beïnvloed wanneer bepaalde schakels worden aangetast door drugsafval. Denk aan dode bodembacteriën die een cruciale rol vervullen in de stikstofkringloop die plantengroei mogelijk maakt, of dode vissen die ook weer kunnen leiden tot de afname van de populatie vogels in een ecosysteem. Zo kan de schade aan de natuur van drugsafval, al erg op zichzelf, ook via complexere paden nog indringender worden en bij mensen terecht komen. In 2015 heeft zelfs de Europese commissie een onderzoek naar de effecten van het afval gelanceerd. Wie weet hoe diep de gevolgen dus kunnen gaan.

Naast gevaar voor volksgezondheid en natuur is het opruimen van drugsafval ontzettend duur. De gemiddelde kosten van het opruimen van een enkel incident bedragen al 12.500 euro. Dit komt op de rekening van de belastingbetaler of onschuldige landeigenaren. Merk op dat we het hier ook slechts hebben over het opruimen, waarbij de externe kosten voor volksgezondheid en milieu van de eerder beschreven effecten niet eens worden meegenomen.

Overwegende het feit dat deze productie er is en door middel van het huidige beleid wat al decennia wordt aangehouden evident niet zal verminderen en overwegende de schaal van de gevolgen voor natuur, volksgezondheid en financiën van het dumpen van drugsafval constateren wij dan ook dat het hoog tijd is om nieuwe oplossingen te gaan overwegen. Waar hevig gereguleerde legalisering van de productie van bepaalde drugs een oplossing biedt ligt deze buiten de grenzen van de huidige landelijke wetgeving. Als gemeente moeten we dus kijken naar wat wél kan.

Een pragmatische tussenoplossing die niet expliciet door de wet is verboden wordt is het experimenteren met het opzetten van een anoniem drugsafval inleverpunt. Vanuit zo’n inleverpunt zou het drugsafval, net als in de chemische industrie, op een veilige manier kunnen worden verwerkt. De schade kan zo worden voorkomen. Het punt zou in een buitengebied van Nijmegen kunnen worden geplaatst waar inwoners er geen overlast zullen ervaren. Deze verwerking is niet gratis, maar we hebben het hier over euro’s per kilogram tegenover de 12.500 euro alleen al aan opruimingskosten van een enkele dumping. De anonimiteit van het inleverpunt is voor dit plan cruciaal. Camera’s en controle zouden vertrouwen niet in de hand werken en duidelijkheid over randvoorwaarden op locatie als het afhalen van het afval bij het inleverpunt is een pre. Consistentie in het naleven van deze afspraken zorgt voor vertrouwen, bekendheid en gebruik. Voor producenten is het immers makkelijker een vast inleverpunt te hebben dan via touw aan vaten een dumpconstructie te moeten maken.

Absolute zekerheid dat het punt na bekendmaking en naleving van afspraken omtrent de anonimiteit massaal wordt gebruikt is er niet. Het is een immers een nieuw experiment. Wij geloven echter dat vanwege de ernst van het probleem, het uitblijven van realistische alternatieve oplossingen en de lage kosten van het voorstel dit ten minste het proberen waard is. Ook dat brengt ons en andere steden met nieuwe kennis verder in de kwestie ter tafel.

Verder zijn wij absoluut niet van mening dat dit plan de illegale productie van drugs faciliteert. Ten eerste vormt het geen prikkel tot productie maar biedt het voornamelijk een alternatieve manier van het dumpen van drugsafval. Ten tweede dwingt de bittere noodzaak van het probleem ons te kijken naar nieuwe, moedige en pragmatische experimenten voor oplossingen, in tegenstelling tot ons vast te bijten in een makkelijker te verwerken maar aantoonbaar onproductieve ‘law and order’ aanpak. Daarnaast lijkt het ons onwaarschijnlijk dat drugsproducenten massaal naar dit inleverpunt zou te komen, omdat de afstanden vanuit steden in bijvoorbeeld Brabant en Limburg dikwijls te groot zijn om het voor deze producenten het waard te maken. Het is in eerste instantie een initiatief voor onze stad en regio.

Nijmegen kan door dit anonieme drugsafval inleverpunt te openen een voortrekkersrol nemen ten opzichte van andere gemeente. Bij succes zou het experiment zich hopelijk kunnen uitbreiden naar andere regio’s.

Overwegende al het bovenstaande hopen wij u te motiveren het debat aan te gaan over het beschreven voorstel. Wij hopen hierbinnen specifiek dat u bereid bent verder onderzoek te doen naar de wettelijke mogelijkheden tot het opzetten van dit drugsafval inleverpunt en een gedetailleerde praktische invulling van het initiatief. Wij kijken uit naar een eventueel debat.

 

Met vriendelijke groet,

Wimer Heemskerk
Joris Schröder
Thomas Vissers

Namens de Jonge Democraten Arnhem-Nijmegen

Categorie: Nieuws Weblog