#

Twinning-les 1: Democratie

22 Nov 2018

Afgelopen weekend bezochten we onze zusterorganisatie Radikal Ungdom København. De lessen die we hieruit trokken zetten verschillende JD’ers op papier. 

Eerste in de reeks; lessen uit de Deense Democratie

‘De campagnethema’s zijn gekozen, de planning is gemaakt en de flyers liggen klaar om naar de drukker te gaan. Oftewel, het secretariaat van Radikal Venstre is klaar om de campagne van hun leven te voeren. Toch ligt alles stil en dat kan zomaar nog weken zo blijven. Niemand weet wanneer de campagne zal beginnen. Niemand, op één man na; de premier. Hij mag namelijk bepalen wanneer de parlementsverkiezingen plaatsvinden. De andere partijen krijgen uiterlijk drie weken van tevoren een heads-up. Bedenk dan dat veel JD afdelingen nu, 4 maanden voor onze provinciale verkiezingen, al zitten te stressen over hun campagne.

De Denen voeren juist een min of meer permanente campagne, waarin partijen proberen op elk moment op te vallen en populair te zijn. Een dipje is niet acceptabel. Des te meer omdat de parlementsverkiezingen alles bepalend zijn; de Deense senaat (Eerste Kamer in Nederlandse termen) werd decennia terug al afgeschaft. Het parlement heeft in zijn uppie de wetgevende macht.

De Deense politieke jongeren verzuchtten de versplinterde politiek in hun land: ‘wel 10 partijen doen mee aan de volgende verkiezingen!’. Maar dat stelt voor Nederlandse begrippen natuurlijk helemaal niks voor. Wel zijn de inhoudelijke verschillen groot. Net name op rechts wordt het spelletje ‘wie is het meest radicaal?’ fanatiek gespeeld. Het is dan ook niet verrassend dat in Denemarken een minderheidskabinet de norm is. De regering hoeft niet de steun van de meerderheid van het parlement te hebben, zolang het maar niet een meerderheid tegen zich heeft. Denk aan de actieve gedoogsteun van de PVV, alleen dan minder expliciet. Met zo’n systeem had de JD nu misschien zelfs wel een penningmeester gehad.

Maar wat betekent dit eigenlijk? Dit flexibele politieke systeem met één kamer, minderheidskabinetten en permanente campagne maakt de Deense overheid makkelijk te sturen door kiezers. Wie weet heeft Denemarken hier wel haar gratis onderwijs en ambitieuze duurzaamheidsaanpak aan te danken. Maar ook de nationalistische trend is Denemarken binnengetreden. Niet voor niets zit nu een hardliner op de stoel van Minister voor Immigratie. Gevoel en symboolpolitiek hebben een permanent plekje in het Deens parlement. Zo heeft de Deense inburgeringstest sinds kort een nieuw onderdeel: de hand schudden. Ja, een groep Deense ambtenaren heeft moeten uitwerken wat wel en wat niet als ‘hand schudden’ telt. Dit is natuurlijk ook waar onze idealen als pragmaten en democraten met elkaar botsen. Meer democratie betekent vaak ook meer gevoelsmatige politiek, en dat is voor rationele vrijzinnigen soms toch even slikken.’

Door Wimer Heemskerk

Categorie: Nieuws Weblog